Twizel 12-16 dec 2024

KIA ORA!

Terwijl ik dit verhaal schrijf zit ik heerlijk in de lounge/bar/eetzaal van het hotel in het zonnetje met uitzicht op de Vallei in Arthur's Pass. Gelukkig dat de zon zich vandaag weer laat zien, want dat was de afgelopen dagen helaas niet vanzelfsprekend. Vanuit The Catlins zijn we met soms wat bochten toch in een aardige rechte lijn naar het Noorden gereden, naar Twizel. Onderweg nog wel gestopt in 2 plaatsjes Balclutha en Alexandra om wat boodschappen te doen, winkeltjes te bekijken en wat te eten en drinken. De plaatsnamen zijn hier soms bijzonder en hoe je het uit moet spreken is soms een raadsel. Onderweg is het zonnig, bewolkt en af en toe een lichte bui. We zien weer van alles, vlaktes, allerlei soorten bergen: begroeit met gras, bossen, rotsparteien in allerlei kleuren, glooiend of juist niet en we passeren genoeg rivieren en meren. Het mooiste stukje van de tocht was toch wel Lindis Pass, wat een adembenemend mooi stuk gebergte is dat om doorheente rijden, onbeschrijvelijk!

Onze chalet stond in het plaatsje Twizel. Dit is van oudsher een dorpje dat gebouwt is voor mijnwerkers, maar in plaats van dat men na het werk vertrok, is men gebleven en bestaat het plaatsje nog steeds. We hadden odnerweg bij eee grote supermarkt al boodschappen gedaan, dus dat konden we overslaan. Ook hier hebben we de bordjes i-site gevolgd om het een en ander aan informatie te verkrijgen. Dit bleek echter een postkantoor met een rek vol folders. Toch een beetje anders dan we gewend zijn. We hebben op internet gekeken naar de excursie met de helikopter naar de gletsjer. Uiteindelijk besloten om de volgende ochtend in Mount Cook naar de plaatselijke VVV te gaan.

Het weer was nog mooi en Jeroen had nog een leuke wandeling in de buurt gezien. Op het bord stond 4 kilometer. Nou, prima ommetje. Na 3 kwartier lopen vroeg ik me af hoe langzaam we liepen, want we hadden nog geen kruispunt van wandelpaden gezien. Dat stond echt op de kaart. Het leek wel een soort klompenpad, want we liepen door weilanden, moesten over sloten springen en door hekken heen. Bij een beekje was het even zoeken hoe het wandelpad nou liep. Door het hoge gras zoeken naar een plek om de beek over te gaan. De koeien die ons  in het weiland ernaast steeds volgenden zullen wel gedacht hebben, wat een gekken. Daarnaast heeft Jeroen zijn skilss voor schapen drijven even geoefend. Nou, die beesten wilden wel weg lopen. De tocht duurde uiteindelijk 3 uur. Ik had af toe het gras tot aan de oksels zo hoog, er was nergens meer een oranje paaltje te zien die de route aan gaf en het was hopen dat er niet ineens een wilde stier achter de bosjes vandaan kwam. Ik moest er ook wel weer om lachen, buurman en buurman maken eenavond wandeling. We waren nog voor het donker bij de auto.

De volgende dag was het plan: Jeroen afzetten bij de start voor een spectaculaire hike, ik zou naar de VVV gaan en dan een andere wandeling gaan doen. Tot zover het plan. Jeroen afzetten was gelukt. Naar de VVV ook, maar daar kreeg een lijstje met telefoonnummers van 3 organisaties die de heli-hikes organiseren. Laat dat bellen nou niet het probleem zijn, maar wel het doorgeven van naam en e-mail adres. Onze namen vinden ze toch wel erg ingewikkeld en vooral de mijne. Dus ik ben maar weer in de auto gestapt en naar het vliegveld gereden om de boeking te doen. Daar kon ik mijn naam en gegevens op papier zetten. Weer ging het bijna mis want van mijn ij maken ze hier dus altijd een y. Tja, dan komen de bevestigingsmailtjes niet aan. Dat is namelijk al eens eerder gebeurt deze reis. Uiteindelijk dus de excursie geboekt: met de helikopter afgezet worden op de gletsjer en dan met spikes een stuk wandelen en met de heli weer terug. De meneer bij de VVV zei dat zondag ochtend qua weer het beste zou zijn, dus de ochtendvlucht geboekt. De auto weer in en naar de start van mijn wandeling gereden. Na een kwartier ofzo onderweg te zijn geweest, belde Jeroen dat hij zijn Hike niet ging doorzetten ivm pittige omstandigheden. Er stonden borden met Hazard en er hing een ketting over de weg. Ik weer terug gelopen  naar de auto en richting Jeroen gereden. Door het van hot naar her gaan en misschien wat gehaast zijn en wat vermoeid is het me gelukt om deze ochtend 2 keer aan de verkeerde kant van de auto in te stappen. Dat rijdt erg lastig aan de bijrijderszijde, oeps... 

Ik ben Jeroen een stukje tegemoed gelopen en we zijn samen een wandelpad gaan volgen die de app aan gaf. Het pad zou leiden naar het uitkijkpunt naar de Gletsjer. Of we het een pad konden noemen weet ik niet. We hebben in ieder geval onze berggeit kwaliteiten verder kunnen ontwikkelen. Het uitkijkpunt was uiteindelijk een mooie plek om te genieten van de omgeving. Wat blijven die bergen toch prachtig mooi! Uiteraard raakten we met een Nederlands stel aan de praat over hun reis en ervaringen. Ze zijn ook overal die Nederlanders. Na deze tocht hebben in het dorpje wat gedronken. Dorpje kun je het bijna niet noemen, want er eigenlijk niks, behalve huisjes en hotels. Daarna naar Hooker Valley gereden om een wandeling te maken naar Hooker Lake en weer terug. Het is een populaire wandeltocht, want we waren niet de enige. De parkeerplaats was overvol en we kwamen genoeg mensen tegen onderweg. Soms vragen we ons af of we in Nieuw Zeeland zijn of in China, want we zien veel chinezen. Die hebben nogal de neiging om tijdens het wandelen ineens te stoppen en foto's te maken zonder te kijken of je dan niemand in de weg loopt. Ook zijn er genoeg mensen die op het wandelpad geen stap opzij doen en lekker naast elkaar blijven lopen. Zonder het van elkaar te weten hebben we ons beide wel eens extra breed gemaakt om nog net geen beuk uit te delen. Hahahaha...

Zaterdag was er in weide omgeving qua weer alleen maar regen voorspeld, helaas. Lekker uitgeslapen en uiteindelijk naar een plaatsje aan de kust gereden. Waar wij gewend zijn dat zaterdag een drukke dag is om te winkelen, is dat hier anders. De meeste winkels zijn op zaterdag alleen de ochtend open of sluiten om 14uur al. We hebben rondgelopen en wat gedronken. Het dorp heeft een oud victoriaans gedeelte qua gebouwen. Mooi om te zien, maar we hadden wat anders verwacht. Ondertussen hielden we het weer goed in de gaten. De zon zou er zijn zondag, maar de wind kon roet in de planning gooien.

Zondag vroeg opgestaan om op tijd bij het inchecken voor de heli hike te zijn, het gaat door! Ik denk dat ik 8.45uur een tikkeletje verkeerd geinterpreteerd heb, want we waren een uur te vroeg. In het dorpje bij hotel een kopje koffie gedronken en het thuisfront gebeld, dus de tijd goed benut. Jeroen had mazzel, want hij mocht op de heenweg voorin de  helikopter zitten. De groep bestond uit 11 mensen en een begeleider. Het was bijzonder om met die spikes te lopen en wat is zo'n gletsjer dan weer gigantisch en voelen we ons nietig in dit natuur geweld. We konden 2 keer een kloof in en dat zag er mooi uit van binnen. Een hele bijzondere ervaring. Na de lunch met de auto nog naar Lake Tekapo gereden. Een mooi helder blauw meer. Al met al weer veel gedaan, gezien en meegemaakt.

Tot snel!