The Catlins 10-12 dec 2024

Hallohallo!
 

Na de fjorden zijn we nog wat zuidelijker gereden naar het gebied The Catlins. Ook dit is heuvelachtig, bergachtig, maar meer glooiend en bedekt met grasvelden. Het aantal schapen dat we hebben gezien is genoeg om de komende weken 's avonds wel in slaap te vallen. Wat hebben die beesten hier een schitterende leefomgeving. Net als de koeien die we in deze regio ook wel zien. Wat het weer betreft hebben we het vandaag niet mee zitten. Het waait flink en de regen is er een beetje of heel veel. Er loopt een route door de Catlins met bochtige wegen en voldoende afslagen naar baaien en uitkijkpunten. De eerste stop was toch wel nodig vanwege een toilet bezoek, maar om nou even lekker naar zee te wandelen en te genieten van het uitizcht? Nee. De deur van de auto moet je goed vast houden met open doen, want anders waait die er zo uit, hahaha... Langs de route is er ok het zuiderlijkste puntje van het vaste land van Nieuw Zeeland. Er is namelijk ook nog een eiland iets zuiderlijker. Dat punt op het vaste land heet Slope Point. Waarom? Geen idee. De bordjes niet gelezen. In het kader van we moeten toch echt een foto hebben bij dat punt, zijn we in 1 streep naar het bord gelopen. De wind en regen getrotseerd. het was echt snel een foto maken en de 10 minuten weer terug lopen. Later vroegen we ons waf wat er eigenlijk op de bordjes stond. Zie de foto's voor het antwoord. In de toilethokken droge kleding aangedaan en doorgereden naar het vakanteihuisje.

Dit stond op een prachtige plek met uitzicht op een meer. Het was weer een soort van escpaeroom om in het huis te komen, want waar is de sleutel? Gelukkig hebben we een tijdelijk abbonnement met een nieuw zeelands nummer afgesloten, want een belletje met de verhuurder was nodig voor de aanwijzingen. Eenmaal binnen hadden we beide het idee een stap terug in de tijd te nemen, het zag er allemaal ouderwets en ook wel smoezelig uit. We hebben even snel een broodje gegeten en zijn maar weer op pad gegaan omdat de regen de rest van de dag niet meer terug zou komen.

Bij de supermarkt hadden we een kaart gepakt waar bezienswardegheden op aangegeven staan. We zijn Nugget Point gereden, een vuurtoren op een berg. De weg er naar toe was mooi, het blijkt maar weer dat alles er toch net even een tikkie mooier uit ziet een beetje zon erbij. Al lopend naar de vuurtoren ook naar beneden gekeken of we zeeleeuwen konden zien en met wat speurwerk  hebben we er enkele kunnen spotten. Het uitzicht over de kustlijn was prachtig, heerlijk op een bankje zitten kijken naar de zee. Een baai verder is de mogelijkheid om pinguins te spotten, dus dat gaan we dan maar doen. Speuren, speuren, speuren, ja, we zien iets bewegen!!! Bleken het berggeitjes te zijn. De observatiehut nog even ingeweest om te kijken of we ze vanuit daar konden spotten, maar helaas was het denken we nog niet schemerig genoeg. Terug gereden naar het huisje en maar weer een maaltje klaar gemaakt.

De dag erna zou in de ochtend de regen en wind weer aanwezig zijn, maar het zou in de loop van de dag opklaren. Lekker uitgeslapen en een beetje lummelen. Ik ben de reisgidsen ingedoken om te lezen wat er in de omgeving te doen is en een aantal punten opgeschreven. We zijn begonnen bij een wandeling bij een oude tunnel. Die is in 1891 gebouwd, echt een historische bezienswaardigheid. We zijn de tunnel doorgelopen en weer terug en dat was het. Mooi dat ze iets historisch in stand willen houden, maar spectaculair was het niet.

Al vrij snel bij het verder rijden zagen we bord met Cannibal Bay. Grappige naam, dus laten we daar maar eens gaan kijken. Wat een prachtige gravelweg van een aantal kilometers door de het heuvelachtige landschap. Bij de baai aangekomen eerst weer speuren naar zeeleeuwen, maar die waren er niet. het was een prachtig verlaten strand, waar we in de verte 2 andere mensen zagen lopen. Schoenen en sokken uit en met de blote voeten door de zee naar de andere kant van de baai slenteren. Wat genieten en voelt als een kadootje met het mooie weer wat we vanmiddag hebben. Na een fotoshoot lopen we terug naar de auto en komen nog andere nederlanders tegen en maken even een praatje. We werden herkend door ons kenteken met KWF. 

We rijden door naar het centrum van het dorp Owaka op zoek naar een bakkie koffie. We belanden in een toeristenwinkel en kijken even rond. De eigenaar vraagt waar we vandaan komen en wat onze plannen zijn. Hij pakt de kaart erbij en geeft ons tips. Vanmorgen had ik al gezien dat je bij eb een grot kon bezoeken. De weg er naar toe zou om 16.30uur open gaan. De meneer gaf aan zeker niet als eerste er te moeten zijn, want je hebt tijd genoeg en iedereen wil er als eerste zijn. Op zijn advies gaan we eerst nog naar een waterval. Door alle watervallen die we al hebben gezien, zijn we niet meer echt onder de indruk. Ja het is mooi, maar dat is dan ook. We rijden door naar de Cathedral Caves (zo heten die grotten). Het is een wandeling van 20 minuten door het bos en nog een kleine 10 minuten over het strand. De meneer van de winkel had gelijk, want er komen ons genoeg mensen tegemoed lopen. Waaron Boyd en Sanne, het stel waarmee we het canyoing in Abel Tasman samen hebben gedaan. Leuk om ze weer te zien, want Jeroen had ze bij de Ben Lemond track ook al weer een keer gesproken. We kletsen even over waar we allemaal zijn geweest, wat we hebben gedaan en wat de plannen nog zijn. Bij de grotten staat iemand die de boel in de gaten houdt en uitlegt hoe de grotten in elkaar zitten. Hij zegt gelijk dat wij Nederlanders zijn en we hebben nog geen woord gesproken. Hij vind dat wij lang zijn en dat moeten wel Nederlanders zijn. Het was erg bijzonder om te zien hoe het water de grotten heeft gecreeerd. We hadden inderdaad genoeg tijd om de grot te bekijken en foto's te maken en er was dus echt verder niemand! Goede tip was dat. Op het gemak terug gelopen en bij de bosrand de schoenen weer aangedaan. Daar vlogen de vriendjes van Jeroen weer rond ene kwamen even gedag zeggen. Rap wegwezen, rot vliegen.

Al met een mooie dag weer. Morgen alles weer inpakken en dan gaan we weer richting het Noorden. We zijn al over de helft. Wat gaat de tijd snel!

Groetjes,
Jeroen en Marjolijn